ponyo on the cliff by the sea

[Kaveh]

ponyo on the cliff by the sea

معرفی : داستانی براساس افسانه "حوری کوچک"، ماهی کوچکی که آرزوی انسان بودن را در سر می پروراند. «پونیو» داستان یک پری دریایی کوچک و دوست داشتنی ست که روزی از محل زندگی خود دور می شود و بر اثر حادثه ای تا سرحد مرگ می رود ولی در آخرین لحظات توسط پسر کوچکی که مشغول بازی در ساحل است نجات پیدا می کند. این دو در همان اولین برخورد پیوندی قوی با یکدیگر برقرار می کنند. اما پونیو توسط نگهبان دریاها به محل زندگیش در اعماق دریا برگردانده می شود. پونیو که لذت محبت را چشیده است زمانی که علت ممنوعیت ورود به دنیای انسان ها را در این می بیند ...

Genres: Adventure, Fantasy

کارگردان: Hayao Miyazaki

Type: Movie

قسمت ها: 1

Author: Hayao Miyazaki

تاریخ نمایش: 2008

Chapters: 4

امتیاز از 10: 8.22

Age rating: G - All Ages

[Kaveh]

انیمه ponyo on the cliff by the sea دیدم یه کار جالب و قشنگ . اونو با 3 کلمه میشه شرح داد : Death By Cuteness کاوایی به معنای واقعی کلمه . انیمه براساس افسانه "حوری کوچک" ساختن . یکی دیگه از کارهای خوب میازاکی ، انیمه های این کارگردان دنیای فوق العاده ایی دارند . طرح کلی داستان درباره یه ماهی قرمز به نام پونیو که در خلال داستان با پسری5 ساله همراه می شود ، پونیو دوست داره تبدیل به یک دختر بچه بشه .
کارگردانی و نویسندگی رو میازاکی برعهده داشته ، پونیو هشتمین فیلمی که میازاکی با همکاری استودیوگیبلی ساخته . پونیو چندتا جایزه هم گرفته از جمله جایزه بهترین انیمیشن سال از طرف Japan Academy Prize . جالب است بدانید که پونیو در هفته اول نمایش در آمریکا و کانادا به رتبه نهم box office رسید . بودجه ساخت فیلم 34 میلیون دلار بوده و درآمد حاصل از نمایش آن حدود 195 میلیون دلار شد .
البته فیلم پونیو برای سنین پائین ساخته شده و قصد دارد پاکی و صفای دل کودکان را به نمایش بگذارد .

[Kaveh]

امروز وقت شد ponyo on the cliff by the sea کامل دیدم می خواستم یه سری اطلاعات مختصر همینجا بذارم دیدم زیاد شد بنابراین یه معرفی براش نوشتم ، در کل انیمه خوبی بود وقتی میبینی تو رو با خودش می بره توی یه دنیای دیگه !
می خوام برم چندتا انیمه ترسناک ببینم ، اینا انتخاب کردم : Mnemosyne و Ghost Hunt ، اگر از اینا خوشم بیاد براشون یه معرفی میذارم ( اگر قبلا کسی ننوشته باشه .)

[KIA]

Ponyo رو دیدم....اونم از شبکه 2 سیمای خودمون!!

از کارای میازاکی تا الان فقط nausicca رو دیده بودم...راستش برای کارگردانی با این شهرت و با توجه به چیزی که در nausicca دیدم باید بگم ponyo ناامید کننده بود...

طراحی زیبا و چشم نواز....ولی داستان مشکلات زیادی داره و حتی میشه گفت بی معنیه (بگذریم که سوژه اصلی بیننده رو یاد انیمیشن پری دریایی میندازه)...تعجب میکنم این چطور امتیاز بالای 8 گرفته!

[Kaveh]

Ponyo رو دیدم....اونم از شبکه 2 سیمای خودمون!!

از کارای میازاکی تا الان فقط nausicca رو دیده بودم...راستش برای کارگردانی با این شهرت و با توجه به چیزی که در nausicca دیدم باید بگم ponyo ناامید کننده بود...

طراحی زیبا و چشم نواز....ولی داستان مشکلات زیادی داره و حتی میشه گفت بی معنیه (بگذریم که سوژه اصلی بیننده رو یاد انیمیشن پری دریایی میندازه)...تعجب میکنم این چطور امتیاز بالای 8 گرفته!

اینو خیلی دوست دارم ... فقط مشکل اینه کودکانه ... بازم به دوبله شبکه 2 نمیشه اعتماد کرد ( اگر تکرار داشته باشه نگا میکنم ببینم داستان تغییر دادن یا نه )
خوبه پست بالا اینجا هم بزنی ، فقط من که دیدم خیلی خوشم امد

***
هنوز دارم Mushi-shi میبینم ، عجیب و قشنگه .

[KIA]

اینو خیلی دوست دارم ... فقط مشکل اینه کودکانه ... بازم به دوبله شبکه 2 نمیشه اعتماد کرد ( اگر تکرار داشته باشه نگا میکنم ببینم داستان تغییر دادن یا نه )
خوبه پست بالا اینجا هم بزنی ، فقط من که دیدم خیلی خوشم امد
.

البته نیمه اول انیمه بسیار زیباست اما هرچی به پایان نزدیک میشیم داستان گنگ و نامفهوم میشه! شک منم به نسخه دوبله شدست, راستش اول نمیخواستم نگاه کنم اما گفتم بعد از عمری بشینیم با خانواده یک انیم دوبله شده ببینیم!!
ولی داستانش جوری نبود که نیازی به سانسور داشته باشه (بود؟!)

بعضی قسمتها مشخص بود داستان یه چیزی کم داره (یا بریدنش؟), مثلا: وقتی فوجیموتو به دیدن مادر پونیو میره (اصلا این ملاقات رو نشون نداد!) و اینکه چطور پیرزنها و ریسا رو در خانه سالمندان نجات میده (ریسا خانه رو ترک میکنه و در صحنه بعدی که می بینیمش در حال صحبت کردن با مادر پونیو بود, این وسط چی شد؟!!!) و....

[Kaveh]

البته نیمه اول انیمه بسیار زیباست اما هرچی به پایان نزدیک میشیم داستان گنگ و نامفهوم میشه! شک منم به نسخه دوبله شدست, راستش اول نمیخواستم نگاه کنم اما گفتم بعد از عمری بشینیم با خانواده یک انیم دوبله شده ببینیم!!
ولی داستانش جوری نبود که نیازی به سانسور داشته باشه (بود؟!)

بعضی قسمتها مشخص بود داستان یه چیزی کم داره (یا بریدنش؟), مثلا: وقتی فوجیموتو به دیدن مادر پونیو میره (اصلا این ملاقات رو نشون نداد!) و اینکه چطور پیرزنها و ریسا رو در خانه سالمندان نجات میده (ریسا خانه رو ترک میکنه و در صحنه بعدی که می بینیمش در حال صحبت کردن با مادر پونیو بود, این وسط چی شد؟!!!) و....

داستان گنگ نبید ، دیشب یه قسمت هایی دوباره دیدم ، اینم چندتا عکس از ملاقات پدر و مادر پونیو : ( اینو حتما نشون دادن ، برا اینکه هیچی نداشت از طرفی مکالمه خیلی مهمی بود )


در مورد خونه سالمندان هم ، معلوم بود که مادر پونیو اونو نجات داد ... :

[majidmahmoodi]

خیلی خیلی قشنگ بود.دو بار پشت سر هم نگاه کردم.شخصیت ها اصلی مانند مادر ساسکه راحت با قضیه ی ponyo کنار آمدند و داستان را پیچیده نکردند.شخصیت مادر از هم برای من جالب تر بود.

[Dr.Slump]

ponyo of the cliff دیدم...
از نظر ساخت و تکنیک و رنگ جزو بهترین های میازاکی به حساب میاد اما در مقایسه با فانتزی های منحصر بفرد کارهای قبلی میازاکی، نمره ی پایینی میاره.
وقتی داشتم این انیمه رو میدیدم، این فکر همش توی سرم بود که انگار، این شکل طرز بیان داستان جزو آرزوی های میازاکی بوده و فقط داستانی رو کنار این طرز بیان گذاشته. نوع صحنه ها در تقابل با موسیقی و حتی بعضی شخصیت ها خیلی انیمیشن "فانتازیا 2000" دیزنی رو بخاطر میاورد.

میازاکی در این انیمه در نشون دادن دنیای کودکانه، کاری در حد totoro ساخته و در نوع خودش خیلی جذابه و کل انیمه رو بسیار بسیار شیرین درست کرده...

لحظات خوشی رو با دیدن این انیمه تجربه میکنید.

[Kaveh]

بازگشت متفاوت رویاپرداز : درباره «پونیو» اثر هایوئو میازاکی

ساخته ی «هایوئو میازاکی» یک سنت شکنی ست. میازاکی از طرف بعضی از منتقدان سینمایی همیشه مورد انتقاد قرار گرفته است که در انیمیشن هایی که می سازد به خانواده نمی پردازد و یا نقش آن بسیار کم رنگ است. این مسئله که بخش اعظم مخاطبان انیمیشن ها، کودکان و نوجوانان هستند و باید برای آنها از خانواده و اهمیت آن صحبت کرد تا بحران کم رنگ شدن خانواده در جامعه ی امروز از بین برود، از دل مشغولی های سینمای روز جهان است تا حداقل کودکانی که چشم به پرده ی نقره ای می دوزند تا در دنیای رویایی سینما غوطه ور شوند در رویایی که می بینند شاهد پدر و مادر های مهربانی باشند که به کودکانشان اهمیت می دهند و برای نجات آنها هر کاری می کنند و به عنوان اصلی ترین حامیان آنها محسوب می شوند. این موضوع بیش از پیش باعث می شود تا کودکان در این طوفان رسانه های مختلف بیشتر به والدین خود اعتماد کنند. البته نمی توان میازاکی را محکوم به کم رنگ کردن خانواده دانست چون در هیچ یک از آثارش خانواده را نفی نمی کند. تنها در داستان هایی که او برای مخاطب تعریف می کند، شاهد کودکانی هستیم که به تنهایی زندگی خود و دیگران را نجات می دهند و به مخاطب خود می گویند که حتی در اوج تنهایی امید می تواند رهایی بخش همیشگی باشد و فداکاری می تواند سعادت را برای همگان حاصل کند. «پونیو» داستان یک پری دریایی کوچک و دوست داشتنی ست که روزی از محل زندگی خود دور می شود و بر اثر حادثه ای تا سرحد مرگ می رود ولی در آخرین لحظات توسط پسر کوچکی که مشغول بازی در ساحل است نجات پیدا می کند. این دو در همان اولین برخورد پیوندی قوی با یکدیگر برقرار می کنند. اما پونیو توسط نگهبان دریاها به محل زندگیش در اعماق دریا که هنوز از آلودگی زباله های انسانی در امان مانده است برگردانده می شود. پونیو که لذت محبت را چشیده است زمانی که علت ممنوعیت ورود به دنیای انسان ها را در این می بیند که آنها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند، تلاش می کند تا با استفاده از نیرویی باستانی که در طبیعت وجود دارد آلودگی را از بین ببرد. او در نهایت نیروی عظیمی را رها می کند که باعث می شود تمام شهر انسان ها به زیر آب برود و تمام آلودگی ها و حتی کینه و نفرت انسان ها از بین برود. پونیو که اکنون چهره ای انسانی پیدا کرده است در نهایت به نزد پسر و مادرش باز می گردد و این بار بیشتر لذت کانون گرم خانواده را می چشد. اما نگهبان دریاها که سعی می کند قوانین هزاران ساله ی طبیعت را اجرا بکند سعی می کند تا او را بازگرداند. این بار پری دریایی بزرگ که حامی دریاهاست به پونیو اجازه می دهد تا در جایی که دوست دارد زندگی بکند.
باز هم میازاکی داستانی تعریف می کند که در آن انسان ها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند. مسئله ی محیط زیست و حفظ آن را می توان مهمترین دل مشغولی میازاکی دانست. او تقریبا در تمام آثارش محوریت را به موضوع طبیعت و نیروی زندگی بخش آن داده است که انسان ها با طمع خود آن را از بین می برند. در آخرین ساخته اش جهان اثرش شهریست ساحلی که دریا زباله دانی شهر بزرگ به حساب می آید. نیرو های طبیعت که هر روز ضعیف تر می شوند در نهایت با تلاش موجودی کوچک امیدی دوباره می یابند و زشتی ها را از بین می برند و به انسان می فهمانند که باید به طبیعت احترام بگذارند چون که زندگیش و خوشبختیش به آن بستگی دارد.
فیلم اشاره ای استعاری به طوفان نوح دارد. همچنان که طوفان نوح باعث شد که گناهکاران و زشتی ها از روی زمین پاک شوند، در اینجا هم دریا طغیان می کند و تمام شهر را در بر می گیرد تا آب که مظهر پاکی و زیباییست تمام زشتی ها را از روی شهر پاک کند. اما همان طور که از میازاکی انتظار داریم این طغیان طبیعت باعث مرگ هیچ انسانی نمی شود و تنها به آن ها می آموزد که طبیعت زیباست و باید به آن احترام بگذارند.
پونیو در این میان فرشته ی امید انسان هاست و با قایق کوچکی در میان انسان ها گشت می زند و به آنها که خانه هایشان در زیر آب مانده است امید زندگی دوباره و زیبا را می دهد. او که یک موجود دریایی کوچک و دوست داشتنی است، با وجود جثه ی کوچکش منجی انسان ها می شود و در نهایت هم خود و هم اطرافیانش را به سعادت می رساند. این موضوع و روند داستان به نوعی امضای میازاکی محسوب می شود. او که خودش هم بارها به این مسئله اشاره کرده است، دوست دارد تا شخصیت های داستانش که همیشه کودکانی کوچک و به ظاهر ناتوان هستند با نیروی امید و معصومیت خود جهان خود را مکانی بهتر برای زندگی بسازند.
شخصیت پردازی های میازاکی از اولین فیلمش تا اکنون همیشه مورد تحسین بوده اند. تمام شخصیت هایی که او تا کنون خلق کرده است همگی بدون استثنا دوست داشتنی ترین شخصیت های انیمیشنی محسوب می شوند. فیلم های او کمتر شخصیت منفی دارند و این بار هم هیچ شخصیت بدی در داستان او وجود ندارد و همگی خوب هستند. این مسئله نه تنها باعث یک نواخت شدن فیلم او نمی شود بلکه با مهارتی که او در کارش دارد دنیایی دوست داشتنی و زیبا را به وجود می آورد که می تواند مدتها در خاطرات مخاطبانش باقی بماند.


سبک بصری فیلم میازاکی تا حد زیادی با آثار قبلیش فرق می کند. این بار طراحی های محیط و شخصیت های داستان بیشتر به نقاشی های کودکانه می ماند. همه چیز ساده است اما در همین سادگی چنان محیطی درگیر کنند خلق شده است که به جرات می توان آنرا بهترین کار میازاکی و تیم انیماتورش در استودیوی «گیبلی» دانست. آثار میازاکی همیشه چنان شاداب و سرزنده رنگ آمیزی می شوند که به نوعی می توان گفت زنگی در تمام اشیای طراحی شده ی آن جریان دارد. آخرین کار او پا را یک قدم جلو تر می گذارد و چنان هارمونی قویی از رنگ های به وجود می آورد که تماشای آن می تواند حتی بزرگترین ناراحتی ها را هم برای مدتی طولانی از بین ببرد.
اما بی شک قوی ترین مشخصه ی پونیو موسیقی قوی، تاثیر گذار و متفاوت آن می باشد. با شروع فیلم موسیقی اپرایی آن توجه را به خود جلب می کند. این روند در تمام صحنه های فیلم با یک سمفونی قوی ادامه پیدا می کند. استفاده از چنین موسیقی سنگینی برای یک فیلم انیمیشنی که بیشتر مخاطبش کودکان هستند کار جسورانه ای است. اما این کار نه تنها صدمه ای به فیلم نمی زند بلکه تاثیر آن را صد چندان می کند.
در پایان آثار میازاکی درست است که در قالب انیمیشن ساخته می شوند ولی برای تمام سنین زیبا و تماشایی هستند. با تماشای فیلم های او لذت و آرامشی در درون هر شخصی به وجود می آید که به جرات می توان گفت که در هیچ فیلم دیگری وجود ندارد.


منبع : movieland

[Ari]

نمیخوام! کالباس میخوام!

در درجه ی اول، چیزی که میشه در مورد این انیمه گفت، لطافتش هست... .
خب البته همین اول بگم که این نقد من شاید کمی یک طرفه میشه به خاطر علاقه ی بیش از حدم به بچه های کوچیک و این انیمه هم که کاراکترهای اصلیش بچه هستند، اونم چه بچه هایی!
من همیشه فضاها و داستان هایی که به واقعیت نزدیکتره رو خیلی بیشتر دوست دارم...این انیمه هم به نظرم میتونست ساده تر از این باشه (داستانش) و در نتیجه زیباییش بیشتر میشد...مخاطب اصلی این انیمه در وحله ی اول بچه های کم سن و سال هستند، پس میشد که از اون پیچیدگی های علمی داستان کم کرد و به نظر من اصلا حتی نیازی بهشون نبود! چرا ماجرای به اون سادگی و در عین حال شیرینی رو تا اون حد میبرن جلو که دیگه در انتها دنیا میخواد به پایان برسه!!! این یک موردی بود که باعث شد انیمه یک نمره از دست بده! البته این اجتناب ناپذیره و همه ی کارهای ژاپنی اکثرا همینطورن و نمیتونن یک داستان رو زیادی تخیلی نکنن... .
مورد دیگه که باز ضعف شناخته میشه، اینه که چرا داستان سریع تا همه چی به خوبی و خوشی تموم میشه، به پایان میرسه؟! واقعا چرا؟! چرا یه کم بیشتر نشون نمیده؟! مگه چه اشکالی داره؟! یه سکانس 30 ثانیه ای هم باور کنید معجزه میکنه... .باز هم بر میگردیم و میبینیم که کار ژاپنیه و بنابراین چنین موردی، طبیعی به حساب میاد!
اونجا تو آخر انیمه میبینیم که پونیو وقتی پرید رو هوا و سوسکه رو بوس کرد و آدم شد، کارگردان حتی نذاشت پونیو برسه به زمین!!! همونجا رو هوا تموم کرد و کادر رو بست!!! بابا لااقل بذار برسه پایین!

بازگويى نکاتى از تصویر:

آخه چی میشد اگه بعد از همون صحنه که پونیو آدم شد و ایشالا پاهاش به زمین رسید (!)، یه سکانس حتی 30 ثانیه ای میداشتیم که به این صورت میبود :
(( لیزا با عجله از در خونه میاد بیرون و میدوئه به سمت پشت خونه و داد میزنه: "سوسکه! پونیو! زود باشید بیاید مدرسه دیر شد!" بعد سوسکه و پونیو رو نشون میداد که روی اون صخره های کنار خونه دارن مثلا بازی میکنن و بعد میدوییدن میرفتن بالا و با لیزا سوار ماشین میشدن و ماشین راه میفتاد و وقتی وارد جاده میشد، دوربین میومد بالا و نمای واید از اون شهرشون رو نشون میداد که ماشین لیزا داشت تو خیابون میرفت... . )) ...و اینجا انیمه تموم میشد!
خب به نظر من اینطوری خیلی خوبتر میشد! (هر چند که این نشون میده من چقدر هالیوود زده شدم!) هم سوسکه و پونیو که خوشحال بودند رو میدیدیم و هم اون عجله ی لیزا و اون نمای واید از شهر نشون میداد که همه چیز درست شده...آب نشست کرده و شهر { و دنیا (!) } نجات پیدا کرده و زندگی به حالت عادی برگشته... .
در کل نظر کارگردان محترمه و همین چیزاست که باعث میشه ما بگیم این کارتون ژاپنیه و اون کارتون هالیوودیه.
و در انتها این انیمه با وجود این دو مورد انتقادی که کردم (و اگه اون دو مورد نبودن، تبدیل به یک شاهکار میشد) به خاطر اون لطافت بی حد و نسابش، فضاسازی های بسیار خوشگل و اصل کاری یعنی بچه هاش (!) بسیار مورد توجه من قرار گرفت و تبدیل به یکی از انیمه های محبوبم شد! و با ارفاق بسیار زیاد و پارتی بازی به خاطر اون صحنه ای که لیزا، چراغ شارژی رو میده دست پونیو و پونیو اون مدلی به اون شدت ذوق میکنه، نمره ی 9.5 از 10 بهش میدم! احسنت! D:

بازگويى نکاتى از تصاویر:

عجب جیگریه :

---

خونشون هم خیلی خوشگله، کاشکی مال من بود! :

---

این جا هم عجب حس قشنگی گرفته به خودش، قربونش برم! :

---

راستی در مورد ظاهر کاراکترها هم یه چیزی بگم! اون پس کله ی سوسکه اگه یه رنگ دیگه بود و یه کم هم پرپشت تر بود (کچل نبود) خوشگلتر میشد... .

پونیو هم اونجاهایی که نیمه آدم و نیمه ماهی میشد (موقع جادو کردن) خیلی زشت میشد! با اون دست و پاهای مرغی! ولی موقعی که ماهی کامل و آدم کامل بود، خیلی خوب بود.

و...! مادر پونیو رو هم نمیدونم چرا انقدر چاق و بدهیکل کشیده بودن!!!